Bulterier historia - jak powstała rasa psa bulterier?

AITekst opracowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Zasady i ograniczenia

Historia bulteriera sięga swoimi korzeniami początków XIX wieku. Pierwsza wzmianka o tych psach pojawiła się w roku 1803. Mniej więcej właśnie w tych czasach rozpoczęto krzyżówki terierów z buldogami, aby uzyskać nową rasę, którą można by z powodzeniem używać do walk oraz polowań. Nowe osobniki łączyły w sobie zwinność terierów z wytrwałością buldoga, który niezbyt dobrze radził sobie w sytuacjach bojowych. 

Bulterier został uwieczniony po raz pierwszy na obrazie pędzla Jamesa Warda z roku 1808. Dzieło to przedstawia psa o ciemnym umaszczeniu z białymi znaczeniami. Uważa się, że już w roku 1819 istniały białe psy, które nosiły nazwę „bulterier paddington” i osiągały masę około 30 kg. Nie miały jednak wtedy charakterystycznej kufy, ponieważ pyskiem przypominały bardziej boksera. 

Około roku 1830 studentom z Oxfordu udało się wyhodować białe bulteriery. W roku 1842 zaś Sir Richard Burton postanowił zabrać jednego takiego osobnika w podróż do Indii. W bardzo krótkim czasie ta rasa psów zyskała dużą popularność wśród mieszkańców kolonii. 

W historii bulterierów dużą rolę odegrał James Hinks. Hodowca ten mniej więcej w połowie XIX wieku zaczął krzyżować bulteriery z innymi psami m.in. staroangielskimi białymi terierami, chartami angielskimi oraz dalmatyńczykami.  Najprawdopodobniej do krzyżówek wykorzystywał też pointery, bedlington terriery oraz staffordshire bulterriery. Hinks chciał wyhodować doskonałego psa bojowego. Takiego, który byłby wytrzymały, zwinny oraz atrakcyjny fizycznie. W swojej hodowli mieszał tylko białe osobniki. Psy Hinksa zyskały większy rozgłos, gdy w roku 1862 właściciel zaprezentował je na wystawie w Londynie. Czworonogi te z miejsca stały się bardzo popularne. 

W bardzo szybkim czasie bulteriery rozprzestrzeniły się po całej Wielkiej Brytanii. Nawet sam książę Walii, czyli późniejszy król Edward VII wprowadził zakaz kopiowania uszu u tej rasy. W początkach XX wieku udało się jednak miłośnikom wyhodować psy ze stojącymi uszami. Pierwszym czworonogiem, u którego można było zaobserwować charakterystyczną, wydłużoną kufę był Lord Gladiator, urodzony w 1917 roku.

Bulterier w 1915 roku nie miał jeszcze wyglądu w pełni zbliżonego do współczesnego wzorca. Psy różniły się między sobą, a charakterystyczna, wydłużona kufa nie była ugruntowaną cechą rasy. Lord Gladiator, uznawany za pierwszego osobnika o takiej budowie, urodził się dopiero w 1917 roku.

W tamtym okresie rasa nadal się zmieniała. Hodowcy przez dziesięciolecia dobierali psy pod kątem budowy i wyglądu, dlatego bulteriery z początku XX wieku mogły przypominać wcześniejsze typy bardziej niż dzisiejsze osobniki. Nie da się wskazać jednego, identycznego wyglądu dla wszystkich psów z 1915 roku.

Najłatwiej dostrzegalna różnica dotyczyła profilu głowy. Wydłużona kufa, kojarzona obecnie z bulterierem, nie była jeszcze powszechnym wyróżnikiem. Informacja o Lordzie Gladiatorze pozwala określić, że taki typ zaczął pojawiać się najpóźniej w 1917 roku, ale nie przesądza, że wszystkie psy urodzone wcześniej miały krótsze pyski.

Uszy również nie musiały wyglądać tak jak u współczesnych bulterierów. W artykule opisano zakaz ich kopiowania oraz pojawienie się na początku XX wieku osobników ze stojącymi uszami. W 1915 roku psy mogły więc prezentować różne warianty tej cechy; nie należy zakładać, że każdy bulterier miał już jednakowy kształt i ustawienie uszu.

Hasło „bulterier 1915” odnosi się zatem do okresu przejściowego w historii rasy, a nie do jednego ustalonego typu psa. W porównaniu z bulterierem opisanym przy okazji narodzin Lorda Gladiatora z 1917 roku, osobniki z 1915 roku nie miały jeszcze potwierdzonej, charakterystycznej wydłużonej kufy. Ich wygląd mógł zależeć od linii hodowlanej i ówczesnego doboru.

Historia bulteriera rozpoczyna się w początkach XIX wieku, gdy hodowcy próbowali stworzyć nową rasę psa do walk oraz polowań. Ważną rolę w rozwoju tych zwierząt odegrał James Hinks, którego krzyżówki przyczyniły się do spopularyzowania bulterierów u szerszych warstw społecznych. Pierwszy osobnik, którego wygląd mniej więcej odpowiadał współczesnemu, urodził się w 1917 roku.