Bulterier a pozwolenie - czy na psa rasy bulterier potrzebne jest pozwolenie?

AITekst opracowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Zasady i ograniczenia

Wbrew obiegowym opiniom, nie potrzebujemy pozwolenia do posiadania bulteriera, ponieważ oficjalnie zwierzęta te nie są uznawane za niebezpieczne. Z czego jednak wynika zła sława tych przemiłych czworonogów? 

Już sama nazwa wskazuje nam niejako. z jakim psem mamy do czynienia. W średniowieczu niezwykle popularne były walki psów z bykami. Nie musimy oczywiście dodawać, kto w takim starciu zazwyczaj bywał zwycięzcą. Do pojedynków tych wykorzystywano niewielkie zwierzęta o nazwie bull-dogs. Z czasem, gdy walk tych zaniechano, psy te stały się towarzyszami człowieka. Niestety, w czasach obecnych również są one wykorzystywane do walk – tym razem między sobą. Ludzie, którzy szczują je na siebie, są odpowiedzialni za powszechną, złą opinię o tych uroczych, przemiłych czworonogach. Jakie są one naprawdę?

W istocie bulteriery są bardzo przyjazne i okazują swą radość na każdym kroku. Co ważne, czworonogi te przepadają za dziećmi. Mimo wszystko jednak nie powinniśmy pozostawiać ich z nimi bez opieki osób dorosłych. Okazując swój entuzjazm, pieski bywają czasem niedelikatne, warto więc mieć na nie oko, gdy bawią się z najmłodszymi. 

Do posiadania bulteriera nie jest wymagane pozwolenie. W powszechnej opinii psy te cieszą się niestety złą sławą. W istocie są one łagodne i bardzo przyjacielskie. Odpowiednio ułożone mogą być wspaniałymi towarzyszami dla całej rodziny. 

W Polsce pozwolenia wymaga utrzymywanie lub hodowanie psa jednej z ras wskazanych w przepisach jako rasa uznawana za agresywną. Wykaz obejmuje 11 ras, a decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce utrzymywania lub hodowli psa. Bulterier nie znajduje się na tej liście.

Podstawą prawną jest art. 10 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne. Przepisy dotyczą konkretnych ras, a nie każdego psa o dużej sile lub groźnym wyglądzie.

Rasy, na które trzeba uzyskać pozwolenie, to:

• amerykański pit bull terrier,
• pies z Majorki (Perro de Presa Mallorquin),
• buldog amerykański,
• dog argentyński,
• pies kanaryjski (Perro de Presa Canario),
• tosa inu,
• rottweiler,
• akbash dog,
• anatolian karabash,
• moskiewski stróżujący,
• owczarek kaukaski.

Wykaz wskazuje pełne nazwy ras. Potoczne określenie psa lub jego podobieństwo do jednej z wymienionych ras samo w sobie nie przesądza o obowiązku uzyskania pozwolenia; znaczenie ma rasa wskazana w dokumentacji zwierzęcia i ocena właściwego organu.

Pozwolenie dotyczy utrzymywania albo hodowania psa. Nie jest ogólną licencją na posiadanie dowolnego zwierzęcia, a wniosek rozpatruje organ gminy właściwy dla miejsca, w którym pies ma przebywać lub być hodowany. Właściciel powinien uzyskać decyzję przed rozpoczęciem utrzymywania lub hodowli psa rasy z wykazu.

Fraza „na jakie psy trzeba mieć pozwolenie w Polsce” odnosi się więc do psów należących do wymienionych 11 ras, a nie do bulterierów. To właśnie ustawowy wykaz rozstrzyga, które rasy wymagają decyzji administracyjnej; reputacja rasy ani sama ocena zachowania psa nie zastępują tej podstawy.

Bulterier standardowy to średniej wielkości, silnie zbudowany pies o charakterystycznej głowie o charakterystycznym jajowatym kształcie i krótkiej, gładko przylegającej sierści. Wyróżnia go zwarta, muskularna sylwetka oraz żywy temperament. Wygląd nie powinien przesłaniać oceny konkretnego psa: jego zachowanie zależy również od wychowania, socjalizacji i warunków życia.

Głowa jest najbardziej rozpoznawalnym elementem tej rasy. Profil od czubka czaszki do nosa tworzy łagodny łuk, bez wyraźnego stopu, a nos jest ciemny. Oczy są małe, wąskie i trójkątne, osadzone skośnie. Uszy stoją pionowo i są stosunkowo małe. Taki układ cech odróżnia bulteriera od wielu innych psów o krótkim pysku.

Sylwetka bulteriera jest mocna, lecz nie powinna sprawiać wrażenia ociężałej. Klatka piersiowa jest głęboka, grzbiet krótki i mocny, a kończyny pozwalają na zdecydowany, energiczny ruch. Ogon noszony poziomo jest krótki, gruby u nasady i zwęża się ku końcowi. Harmonijna budowa ma znaczenie zarówno dla wyglądu, jak i sprawnego poruszania się psa.

Sierść jest krótka, twarda w dotyku i błyszcząca. W umaszczeniu białym dopuszczalne są znaczenia na głowie, natomiast u psów kolorowych barwa powinna przeważać nad bielą. Spotyka się między innymi umaszczenie pręgowane, płowe, rude i trójbarwne. Krótki włos nie oznacza braku linienia, dlatego pielęgnacja obejmuje regularne usuwanie martwej sierści oraz kontrolę skóry.

Temperament tej rasy łączy pewność siebie z dużą potrzebą aktywności. Bulterier bywa uparty i intensywnie reaguje na bodźce, dlatego szkolenie powinno być konsekwentne, spokojne i oparte na nagradzaniu pożądanych zachowań. Wczesne przyzwyczajanie do różnych miejsc, dźwięków i sytuacji ułatwia codzienne funkcjonowanie. Sama siła fizyczna psa nie zastępuje pracy nad posłuszeństwem.

Bulterier standardowy różni się od odmiany miniaturowej przede wszystkim wielkością, ale obie odmiany mają podobny typ budowy i charakterystyczny kształt głowy. Przy wyborze psa należy oceniać nie tylko jego zgodność ze wzorcem rasy, lecz także kondycję, sposób poruszania się i zachowanie. Odpowiedzialna hodowla zwraca uwagę na zdrowie oraz stabilny temperament, a nie wyłącznie na wygląd.